Niezgodę dusz i ciał

Kto zesłał, kto nam dał

Kto z trzeciej z boskich cnót

Ciągle drwi, wiecznie kpi

Z tych, którzy pragną jej

A świat na oślep gna

W ten mrok, gdzie tyle zła.



Nadzieja, wiara - wiem

Zagląda w każdy sen

Na ulic szarym tle 

Zjawia się tu i tam 

Zapala w oczach blask

A gdzie ta trzecia z cnót

Ta, którą stać na cud



Zbaw mnie, miłości, zbaw



O zgodo dusz i ciał

Pogodne dni nam daj

Naprawiaj każdy błąd

Buduj dom, buduj dom

Szczęśliwy aż po dach

Gdzie mysz i pies, i kot

Ma swój spokojny kąt



Zbaw mnie, miłości, zbaw

Ocal, co dobre w nas

Ogarnij cały świat

Miłości, zbaw mnie, zbaw.





  



Mąż jest to coś, z czym żona musi się zżyć i jakoś to znosić, choćby z piersi wyrywał

jej się okrzyk "Biada!" oraz coś, z czym wieczorem się wieczerza, a rano śniada.



Mężowie nie mają pojęcia o obowiązkach rodzica i zdolności zapamiętania, kiedy przypada rocznica.

Wydaje im się natomiast, że po całych tygodniach zaniedbywania żon i czynienia z nich

melancholiczek wszystko można naprawić jednym głośnym cmoknięciem w policzek.



Kiedy się im uświadamia całą okropność ich tego czy innego postępku, słuchają w sposób

demonstracyjnie cierpliwy, z nieznośnym uśmieszkiem wyższości i myślą: "Och, zaraz jej

przejdzie, niech się tylko do końca wyzłości".



Wchłaniają coctaile w tempie szybszym, niż organizm jest je w stanie przyswoić, a gdy

im rzucić ostrzegawcze spojrzenie, robią minę męczennika, którego kat-sadysta usiłuje 

rwać obcęgami i zarazem moralnie gnoić.



Gdy chodzi o przejście pięciu mil dzielących ich od pola golfowego, objawiają

nadzwyczajną raźność, natomiast byle wzmianka o pomocy w zmywaniu naczyń wprawia

ich w stany letargiczne i wdaje się wtedy w wywód na temat: "Kobiety jako istoty z

natury nierozsądne i nielogiczne".



Zmuszenie ich do wstania z łóżka albo pójścia spać o tej samej porze co żona wymaga

nadzwyczajnego trudu.



A kiedy się wykonuje jakąś prostą, codzienną i naturalną czynność, jak na przykład

nacieranie twarzy kremem albo poprawianie warg szminką, zachowują się, jakby byli

przekonani, że ich żona praktykuje czarną magię albo wręcz jest szamanką religii

Voodoo.



Stać ich na dzielność, opanowanie i niewzruszony spokój, gdy w grę wchodzą choroby,

to znaczy oczywiście choroby grożące ukochanej osobie. Natomiast, kiedy sami dostają

kataru lub niestrawności, można by sądzić, że są już obiema nogami w grobie.



Gdy jest się z nimi sam na sam, nie dbają o drobne przejawy kurtuazji i urok ich znika

kompletnie albo co najmniej w połowie. Ale im większe towarzystwo, tym żwawiej

podsuwają żonie krzesła, popielniczki i tace z kanapkami, i to z takim mnóstwem

ukłonów i szurnięć, że aż by się chciało dać im tym krzesłem czy tacą po głowie.



Mężowie to doprawdy przejaw życia irytujący i niewydarzony, i trudno pojąć kaprys

Opatrzności, który większości z nich dał głęboko kochające i oddane żony.