Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




A kiedy już cztery kąty mi się znudzą

Nie swoją nadzieję rzucę troskę cudzą

I smutki co były kiedyś moje własne

Drzwi zatrzasnę

Bo i cóż

Zabiorę ze sobą to co nie zawiodło

Gościniec pod stopy i nad głową obłok

I cień mój podszyty nocą puste ręce

Bo nic więcej

Nie chcę już



Drogo drogo prowadź mnie

Dokądkolwiek byle gdzie



A wtedy już nigdzie mnie nie odnajdziecie

W swej małej pamięci ani w wielkim świecie

Jak z nikim będzie mi dobrze z samą sobą

Gdy w daleki ruszę świat

Pokocham na świecie wszystko co niczyje

To słońce przed którym nic się nie ukryje

Tę noc co zataja radość skrywa troski

Włóczęgowski

Gubi ślad



Drogo drogo prowadź mnie

Dokądkolwiek byle gdzie



Aż w końcu gdy minie dni już nie wiem ile

Wiem dobrze że spotkam w drodze dawną chwilę

I stanę zdumiona tym co mówi cisza

Jakby słyszeć 

własny krzyk

Poczuję że pusta droga już mi zbrzydła

I będę do siebie wracać jak na skrzydłach

I będę stęskniona wracać tam z daleka

Gdzie nie czeka 

Na mnie nikt





  



Oto opowieść z dawnych lat

O tym, jakby przezwyciężyć los

Kiedy w daleki ruszasz świat

A masz tylko pusty trzos 

Wtedy przypomnij sobie, że 

Gdzieś na strychu znajduje się

Skrzynia po dziadku, a w tej skrzyni 

Między gratami rozmaitymi 

Para kaloszy leży tam stara 

Weź kalosze, nałóż je.



Chcesz na Hawaje jechać, czy 

Zobaczyć afrykański brzeg 

Kilimandżaro ci się śni 

Skok tygrysa, bieg antylop

Podróże, morza, góry, step

Neony miast i lustra rzek

Nałóż kalosze, te ze strychu

Życzenie powiedz swe po cichu 

Życzenie twoje spełni się 

Na pewno tak, a może nie.



Zobacz Rzym i Neapol zwiedź 

Nie potrzeba tu żelaznych dróg 

Tylko wystarczy trochę chcieć 

I przymierzyć do swych stóp 

Jakieś stare kalosze dwa 

Kalosz właśnie tę siłę ma 

Której to, jak u Andersena 

Żadne obuwie inne nie ma 

A więc idź zaraz po swe kalosze 

Póki bajka jeszcze trwa.



Chcesz na Hawaje jechać, czy 

Zobaczyć afrykański brzeg 

Kilimandżaro ci się śni 

Skok tygrysa, bieg antylop 

Podróże, morza, góry, step 

Neony miast i lustra rzek 

Nałóż kalosze, te ze strychu 

Życzenie powiedz swe po cichu 

Życzenie twoje spełni się 

Na pewno tak, a może nie.





  



Gdy serca roztrzęsiony werbel

Dyktował tempo do odwrotów

U drzwi spotykał świętą Helgę

Co była święta, tak jak spokój.

I tak naiwna, jak to ciele 

Pokorne w laskach i niełaskach

Lecz nie potrzeba było wiele

By znów pozwolił się ugłaskać.



Wybacz kochana - mówił on 

To serce ciągnie mnie do kraju

Gdzie się dziewczynie mówi: won!

Wprost bezprzykładnie ją kochając.



I cały jednym był wspomnieniem

Ogarkiem świecy, która jaśniej

Płonie, ostatnie łowiąc cienie

By je spamiętać, zanim zgaśnie.

I przyszłość słona, jak obelga

Otwarła obcej mowy brewiarz

I nie zagrzała tronu Helga

Wśród jego duszy bezkrólewia.



Wybacz kochana - mówił on 

To serce ciągnie mnie do kraju

Gdzie się dziewczynie mówi: won!

Wprost bezprzykładnie ją kochając.



A potem los miedziaki zgarnął 

Te marność ponad marnościami

I cicho pękło ludzkie ziarno

W kosmosu żarnach nieprzebranych

A Heldze został w obcej mowie

Na noce, co się bardzo dłużą

Ten list z którego się nie dowie

Czy cierniem była mu, czy różą?



Wybacz kochana - pisał on 

Jak widzisz, byłem z tego kraju

Gdzie się dziewczynie mówi: won!

Wprost bezprzykładnie ją kochając