I spluwam, " /> 


Nic oprócz ciszy nie było na świecie

Podał mężczyzna dłoń swej kobiecie

Kiedy krwi poryw w ich sercach drgnął śmielszy

Nastał dzień pierwszy



Gdy zajaśniała tajemnym płomieniem

Spytał gdzie rosną wierzby i złocienie

Nocą przecięły niebo białe smugi

Wieszcząc dzień drugi



Kroczyli razem dostojni jak drzewa

Co trwają razem czy wiatr czy ulewa

Gruszki spadały wprost w koszyki dzieci

W błogi dzień trzeci



A gdy spytała cicho gdzie jest woda

On jej kaczeńce w drżących dłoniach podał

Nad stawem śmiercią pachniało i trzciną

Czwarty dzień minął



Czas kręcił młyńskim kołem tego stadła

Coś zadzwoniło łza do wody wpadła

A na kolczastych drutach kruk złowieszczy

Dzień piąty wieścił



On nic nie mówił i milczała ona

W oczach płonęła ponura szalona

Miłość a szczęścia już wypili wino

Szósty dzień minął



I nic nie było na świecie prócz ciszy

Księżyc utonął w czarnej nieba niszy

Wiedźmy jak Parki stały wokół studni

Minął dzień siódmy



Czas kataryniarz zanucił piosenkę

O tym że ręka znów odnajdzie rękę

I że dzień pierwszy błogi jak kochanie

Znowu nastanie





  



I mówię nie i mówię dość,

I spluwam przez lewe ramię

To dno, jak pieprz, wyssana kość

I gdy to mówię - wiem że kłamię.

I nie chcę brać, i nie chcę grać

Za żaden brylant szczerozłoty

A we mnie Hamlet, jego mać

I kłamię, nawet milcząc o tym.



I znów się budzę sinym brzaskiem,

I nie wiem jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być, czy bywać



Więc Boże, zbaw od wzniosłych spraw

Od blichtru masek obelżywych

Od papierowych wieńców, braw

Euforycznego - trup jak żywy

Ten biały sad, to śnieg, to kwiat

Ja nie wiem, choć pojmuję z wiekiem

Że można Bogiem przyjść na świat,

Ale umiera się człowiekiem.



I znów się budzę sinym brzaskiem

I nie wiem, jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być czy bywać



Będziesz Hamletem, będziesz Wieżą

Kogutem dachu w siódmym niebie

Błagam - ja byłam zeszły sezon

I wciąż nie mogę dojść do siebie.



Więc Boże, broń, więc Boże, chroń

To moje dziecko - nie mam więcej

Ta mała dłoń, to jego dłoń

Pierożek ciepła w mojej ręce.



Ja chciałam z nim w ten szary dym

Z poczciwą ludzką menażerią

Tam nie patrz, to teatr

W nim umiera mama całkiem serio.