I spluwam, A kiedy już cztery kąty mi się znudzą
Nie, Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą." />

Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




I mówię nie i mówię dość,

I spluwam przez lewe ramię

To dno, jak pieprz, wyssana kość

I gdy to mówię - wiem że kłamię.

I nie chcę brać, i nie chcę grać

Za żaden brylant szczerozłoty

A we mnie Hamlet, jego mać

I kłamię, nawet milcząc o tym.



I znów się budzę sinym brzaskiem,

I nie wiem jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być, czy bywać



Więc Boże, zbaw od wzniosłych spraw

Od blichtru masek obelżywych

Od papierowych wieńców, braw

Euforycznego - trup jak żywy

Ten biały sad, to śnieg, to kwiat

Ja nie wiem, choć pojmuję z wiekiem

Że można Bogiem przyjść na świat,

Ale umiera się człowiekiem.



I znów się budzę sinym brzaskiem

I nie wiem, jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być czy bywać



Będziesz Hamletem, będziesz Wieżą

Kogutem dachu w siódmym niebie

Błagam - ja byłam zeszły sezon

I wciąż nie mogę dojść do siebie.



Więc Boże, broń, więc Boże, chroń

To moje dziecko - nie mam więcej

Ta mała dłoń, to jego dłoń

Pierożek ciepła w mojej ręce.



Ja chciałam z nim w ten szary dym

Z poczciwą ludzką menażerią

Tam nie patrz, to teatr

W nim umiera mama całkiem serio.





  



A kiedy już cztery kąty mi się znudzą

Nie swoją nadzieję rzucę troskę cudzą

I smutki co były kiedyś moje własne

Drzwi zatrzasnę

Bo i cóż

Zabiorę ze sobą to co nie zawiodło

Gościniec pod stopy i nad głową obłok

I cień mój podszyty nocą puste ręce

Bo nic więcej

Nie chcę już



Drogo drogo prowadź mnie

Dokądkolwiek byle gdzie



A wtedy już nigdzie mnie nie odnajdziecie

W swej małej pamięci ani w wielkim świecie

Jak z nikim będzie mi dobrze z samą sobą

Gdy w daleki ruszę świat

Pokocham na świecie wszystko co niczyje

To słońce przed którym nic się nie ukryje

Tę noc co zataja radość skrywa troski

Włóczęgowski

Gubi ślad



Drogo drogo prowadź mnie

Dokądkolwiek byle gdzie



Aż w końcu gdy minie dni już nie wiem ile

Wiem dobrze że spotkam w drodze dawną chwilę

I stanę zdumiona tym co mówi cisza

Jakby słyszeć 

własny krzyk

Poczuję że pusta droga już mi zbrzydła

I będę do siebie wracać jak na skrzydłach

I będę stęskniona wracać tam z daleka

Gdzie nie czeka 

Na mnie nikt





  



Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle

Pójdę gdzie poniosą oczy i nie dojdziesz gdzie



Może w jakąś wieś się włożę zebrać późny miód

gdzie nie trwoży w palcu Bożym za paznokciem brud



Może gdzieś za górą, za doliną precz

Gdzie się niedźwiedź dzieli skórą, kubkiem mleka mlecz

Tam gdzie serce w trwodze zrówna wreszcie krok

Gdzie zapomni o ostrodze obolały bok



Gdzie się łza ku niebu wspina, schodzi z gardła ość

Gdzie pies chudy jak drabina z kotem dzieli kość

Gdzie z łańcucha rdzy poczęta wpadnie w stawu toń

Ta obrączka niepojęta, która pali dłoń



Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle

Pójdę, gdzie poniosą oczy i nie dojdziesz gdzie



Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle

Pójdę gdzie poniosą oczy i nie dojdziesz gdzie



Może w jakąś wieś się włożę zebrać późny miód

Gdzie nie trwoży w palcu Bożym za paznokciem brud



Muszę trochę z drogi zboczyć więc nie pytaj gdzie

Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle



Mówić z tobą źle.