I spluwam, Raz filozof bardzo mądry łeb
Ze snu, Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą." />

Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




I mówię nie i mówię dość,

I spluwam przez lewe ramię

To dno, jak pieprz, wyssana kość

I gdy to mówię - wiem że kłamię.

I nie chcę brać, i nie chcę grać

Za żaden brylant szczerozłoty

A we mnie Hamlet, jego mać

I kłamię, nawet milcząc o tym.



I znów się budzę sinym brzaskiem,

I nie wiem jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być, czy bywać



Więc Boże, zbaw od wzniosłych spraw

Od blichtru masek obelżywych

Od papierowych wieńców, braw

Euforycznego - trup jak żywy

Ten biały sad, to śnieg, to kwiat

Ja nie wiem, choć pojmuję z wiekiem

Że można Bogiem przyjść na świat,

Ale umiera się człowiekiem.



I znów się budzę sinym brzaskiem

I nie wiem, jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być czy bywać



Będziesz Hamletem, będziesz Wieżą

Kogutem dachu w siódmym niebie

Błagam - ja byłam zeszły sezon

I wciąż nie mogę dojść do siebie.



Więc Boże, broń, więc Boże, chroń

To moje dziecko - nie mam więcej

Ta mała dłoń, to jego dłoń

Pierożek ciepła w mojej ręce.



Ja chciałam z nim w ten szary dym

Z poczciwą ludzką menażerią

Tam nie patrz, to teatr

W nim umiera mama całkiem serio.





  



Raz filozof bardzo mądry łeb

Ze snu zbudził się nad wielką księgą

Po czym w chude piersi swe

Wziął powietrza tęgo

I wykrzyknął ile siły słowa te



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na lepsze

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Mądrość moja cię

W dziele tym podeprze

Na lepsze cię odmienię raz dwa trzy



Filozofa tego kumpel zaś

Równie elokwentny i niemłody

Łypnął znad uczonych ksiąg 

Targnął rudą brodę

I riposta taka się rozległa w krąg



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na gorsze

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Spore wady twe 

Będą jeszcze sporsze

Na gorsze cię odmienię raz dwa trzy



A na koniec w ten uczony spór

Szare zwykłe życie się wtrąciło

I ofertą krótką swą

Wszystko pogodziło

Dla porządku zacytować warto ją



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na drobne

Zadatków sporo w Tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Wątpię żeby był

Z tobą taki problem

Byś umiał temu przeciwstawić się



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na drobne

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Hej człowieku chodź

Dla mnie to nie problem

Na drobne zmienię cię raz dwa trzy





  



Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle

Pójdę gdzie poniosą oczy i nie dojdziesz gdzie



Może w jakąś wieś się włożę zebrać późny miód

gdzie nie trwoży w palcu Bożym za paznokciem brud



Może gdzieś za górą, za doliną precz

Gdzie się niedźwiedź dzieli skórą, kubkiem mleka mlecz

Tam gdzie serce w trwodze zrówna wreszcie krok

Gdzie zapomni o ostrodze obolały bok



Gdzie się łza ku niebu wspina, schodzi z gardła ość

Gdzie pies chudy jak drabina z kotem dzieli kość

Gdzie z łańcucha rdzy poczęta wpadnie w stawu toń

Ta obrączka niepojęta, która pali dłoń



Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle

Pójdę, gdzie poniosą oczy i nie dojdziesz gdzie



Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle

Pójdę gdzie poniosą oczy i nie dojdziesz gdzie



Może w jakąś wieś się włożę zebrać późny miód

Gdzie nie trwoży w palcu Bożym za paznokciem brud



Muszę trochę z drogi zboczyć więc nie pytaj gdzie

Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle



Mówić z tobą źle.