I spluwam, Lata moje lata moje młode
Ach przepadły jak, " /> 


I mówię nie i mówię dość,

I spluwam przez lewe ramię

To dno, jak pieprz, wyssana kość

I gdy to mówię - wiem że kłamię.

I nie chcę brać, i nie chcę grać

Za żaden brylant szczerozłoty

A we mnie Hamlet, jego mać

I kłamię, nawet milcząc o tym.



I znów się budzę sinym brzaskiem,

I nie wiem jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być, czy bywać



Więc Boże, zbaw od wzniosłych spraw

Od blichtru masek obelżywych

Od papierowych wieńców, braw

Euforycznego - trup jak żywy

Ten biały sad, to śnieg, to kwiat

Ja nie wiem, choć pojmuję z wiekiem

Że można Bogiem przyjść na świat,

Ale umiera się człowiekiem.



I znów się budzę sinym brzaskiem

I nie wiem, jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być czy bywać



Będziesz Hamletem, będziesz Wieżą

Kogutem dachu w siódmym niebie

Błagam - ja byłam zeszły sezon

I wciąż nie mogę dojść do siebie.



Więc Boże, broń, więc Boże, chroń

To moje dziecko - nie mam więcej

Ta mała dłoń, to jego dłoń

Pierożek ciepła w mojej ręce.



Ja chciałam z nim w ten szary dym

Z poczciwą ludzką menażerią

Tam nie patrz, to teatr

W nim umiera mama całkiem serio.





  



Lata moje lata moje młode

Ach przepadły jak kamienie w wodę

Tak mi tęskno tak mi żal

Gdy obracam oczy w dal

W życia mego ranek i pogodę



Jakie mi was odebrały czary

Świat zielony był a dziś jest szary

Uśmiechami witał mnie

Aż nie mogę pojąć że 

Taki był szczęśliwy nie do wiary



Tak niedawno było to tak blisko

Matki twarz schylona nad kołyską

W mroku śpiewa mi do snu

Widzę ją nad sobą tu

Co się stało gdzie to poszło wszystko



Połóż mi na czole swoje ręce

Wróć mi moją młodość w tej piosence

Ach jak szybko minął czas

Ja już nie odszukam was

Lata młode lata me dziecięce