I spluwam, W kawiarni zwanej "seria klęsk"
Gdzie się, Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą." /> Gdzie się, Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą." />

Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




I mówię nie i mówię dość,

I spluwam przez lewe ramię

To dno, jak pieprz, wyssana kość

I gdy to mówię - wiem że kłamię.

I nie chcę brać, i nie chcę grać

Za żaden brylant szczerozłoty

A we mnie Hamlet, jego mać

I kłamię, nawet milcząc o tym.



I znów się budzę sinym brzaskiem,

I nie wiem jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być, czy bywać



Więc Boże, zbaw od wzniosłych spraw

Od blichtru masek obelżywych

Od papierowych wieńców, braw

Euforycznego - trup jak żywy

Ten biały sad, to śnieg, to kwiat

Ja nie wiem, choć pojmuję z wiekiem

Że można Bogiem przyjść na świat,

Ale umiera się człowiekiem.



I znów się budzę sinym brzaskiem

I nie wiem, jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być czy bywać



Będziesz Hamletem, będziesz Wieżą

Kogutem dachu w siódmym niebie

Błagam - ja byłam zeszły sezon

I wciąż nie mogę dojść do siebie.



Więc Boże, broń, więc Boże, chroń

To moje dziecko - nie mam więcej

Ta mała dłoń, to jego dłoń

Pierożek ciepła w mojej ręce.



Ja chciałam z nim w ten szary dym

Z poczciwą ludzką menażerią

Tam nie patrz, to teatr

W nim umiera mama całkiem serio.





  



W kawiarni zwanej "seria klęsk" 

Gdzie się podaje łzy na słodko 

Siedzimy razem godzin pięć

Nad jedną kawą i szarlotką

W lokalu tym

Łykamy łzy

O smaku poziomkowym 

Nie trzeba wróżb

Tę miłość już

Na zawsze mamy z głowy



Nie pierwszy raz 

Rozdziela nas

Znów życia brudna rzeka 

Kiedy się znajdziesz

Na jej dnie

To spróbuj na mnie tam 

Zaczekać



W epoce zwanej "seria klęsk" 

Z tronem co czeka na wariata 

W epoce AIDS i sztucznych serc 

Największych armii w dziejach świata

W epoce tej

Po serii klęsk

Sama chodzę po ulicach 

Wiem nadal masz 

Zabawną twarz

A na niej cień księżyca



Nie pierwszy raz 

Rozdziela nas

Znów życia brudna rzeka

Kiedy się znajdziesz

Na jej dnie

To spróbuj na mnie tam 

Zaczekać





  



Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle

Pójdę gdzie poniosą oczy i nie dojdziesz gdzie



Może w jakąś wieś się włożę zebrać późny miód

gdzie nie trwoży w palcu Bożym za paznokciem brud



Może gdzieś za górą, za doliną precz

Gdzie się niedźwiedź dzieli skórą, kubkiem mleka mlecz

Tam gdzie serce w trwodze zrówna wreszcie krok

Gdzie zapomni o ostrodze obolały bok



Gdzie się łza ku niebu wspina, schodzi z gardła ość

Gdzie pies chudy jak drabina z kotem dzieli kość

Gdzie z łańcucha rdzy poczęta wpadnie w stawu toń

Ta obrączka niepojęta, która pali dłoń



Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle

Pójdę, gdzie poniosą oczy i nie dojdziesz gdzie



Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle

Pójdę gdzie poniosą oczy i nie dojdziesz gdzie



Może w jakąś wieś się włożę zebrać późny miód

Gdzie nie trwoży w palcu Bożym za paznokciem brud



Muszę trochę z drogi zboczyć więc nie pytaj gdzie

Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle



Mówić z tobą źle.