Raz filozof bardzo mądry łeb

Ze snu zbudził się nad wielką księgą

Po czym w chude piersi swe

Wziął powietrza tęgo

I wykrzyknął ile siły słowa te



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na lepsze

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Mądrość moja cię

W dziele tym podeprze

Na lepsze cię odmienię raz dwa trzy



Filozofa tego kumpel zaś

Równie elokwentny i niemłody

Łypnął znad uczonych ksiąg 

Targnął rudą brodę

I riposta taka się rozległa w krąg



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na gorsze

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Spore wady twe 

Będą jeszcze sporsze

Na gorsze cię odmienię raz dwa trzy



A na koniec w ten uczony spór

Szare zwykłe życie się wtrąciło

I ofertą krótką swą

Wszystko pogodziło

Dla porządku zacytować warto ją



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na drobne

Zadatków sporo w Tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Wątpię żeby był

Z tobą taki problem

Byś umiał temu przeciwstawić się



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na drobne

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Hej człowieku chodź

Dla mnie to nie problem

Na drobne zmienię cię raz dwa trzy





  



Zamknęłam oczy

Jakby oczy

Zaprószył mi gwiezdny roziskrzony pył

Czas mnie otoczył

Czas otoczył

Co dla mnie zegarem serca twego bił

I śnieg ze zboczy runął

Toczył się lawiną

Poniósł porwał mnie i skrył

I to mój debiut

To mój debiut

To mój debiut był



Mówiłeś inna 

Jestem inna

Niźli ta coś patrząc na mnie o niej śnił

Mówiłeś zimna

Jestem zimna

Że to płomyk się we mnie zaledwie tlił

Mówiłeś winna

Jestem winna

Że to we mnie powód tego cały tkwił

A to mój debiut

To mój debiut

To mój debiut był



Jak ci tłumaczyć

Jak tłumaczyć

że tak bywa przecież ty byś ze mnie kpił

Jak ci wybaczyć

Jak wybaczyć

Kiedy nawet na żal nie mam przecież sił

To nic nie znaczy

nic nie znaczy

Już pod powiekami gaśnie gwiezdny pył

To nic nie znaczy że to mój debiut

To mój debiut był