Raz filozof bardzo mądry łeb

Ze snu zbudził się nad wielką księgą

Po czym w chude piersi swe

Wziął powietrza tęgo

I wykrzyknął ile siły słowa te



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na lepsze

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Mądrość moja cię

W dziele tym podeprze

Na lepsze cię odmienię raz dwa trzy



Filozofa tego kumpel zaś

Równie elokwentny i niemłody

Łypnął znad uczonych ksiąg 

Targnął rudą brodę

I riposta taka się rozległa w krąg



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na gorsze

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Spore wady twe 

Będą jeszcze sporsze

Na gorsze cię odmienię raz dwa trzy



A na koniec w ten uczony spór

Szare zwykłe życie się wtrąciło

I ofertą krótką swą

Wszystko pogodziło

Dla porządku zacytować warto ją



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na drobne

Zadatków sporo w Tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Wątpię żeby był

Z tobą taki problem

Byś umiał temu przeciwstawić się



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na drobne

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Hej człowieku chodź

Dla mnie to nie problem

Na drobne zmienię cię raz dwa trzy





  



Lata moje lata moje młode

Ach przepadły jak kamienie w wodę

Tak mi tęskno tak mi żal

Gdy obracam oczy w dal

W życia mego ranek i pogodę



Jakie mi was odebrały czary

Świat zielony był a dziś jest szary

Uśmiechami witał mnie

Aż nie mogę pojąć że 

Taki był szczęśliwy nie do wiary



Tak niedawno było to tak blisko

Matki twarz schylona nad kołyską

W mroku śpiewa mi do snu

Widzę ją nad sobą tu

Co się stało gdzie to poszło wszystko



Połóż mi na czole swoje ręce

Wróć mi moją młodość w tej piosence

Ach jak szybko minął czas

Ja już nie odszukam was

Lata młode lata me dziecięce