Historia zmyślona, chociaż nie całkiem
Szła pastorałka w ramię z katafalkiem
A każde śniło naj - ostatni wątek
Pastorałka koniec, katafalk początek.
A baby rozstajne grzeją się od słońca
I myślą, jak czekać, by doczekać końca
I to nieważne, rolne, czy bezrolne
Lecz jakie nad nimi staną krzyże polne.
A takim krzyżykom niewiele potrzeba
Paciorek i trochę powszedniego chleba
I z takiego jadła tyją na potęgę
Bogu na chwałę, ludziom na podziękę.
Historia banalna, temat trochę wstydny
Pastorałka licha, katafalk solidny
Więc, gdy baba dziecko wyjmie zza pazuchy
To posiej od razu drewniane pieluchy.
Posiej te sosnowe, niech się rozkołyszą
Posiej te dębowe, niechaj rosną ciszą
Sosna szybko rośnie, niech kwili kołyska
Z dębu cicha trumna, kiedy przyjdzie kryska
Historia zmyślona, chociaż nie całkiem...
Gdy brak radości, gdy zacznie cię złościć
Jak kiepski żart twe życie szare
Spróbuj kolego o zmierzchu dnia złego
Pamięci kart obrócić parę.
Niech tamten wrzesień śpiew traw ci przyniesie
I ziół zapach w lesie wspomnienia falą
Niechaj powróci, niech pamięć zanuci mu halo.
Śpiew serca łączył, jak miód czas się sączył
Gdy przyszła złość, co trwała chwilkę
Noc była pełna, a dzień śmiech wypełniał
Gdy płakał ktoś do wierzby tylko.
Niech tamten wrzesień cię znowu poniesie
Na łąki tam, gdzie się uwielbia falą
A miłość wróci i pamięć zanuci jej halo.
Gdy żyć wciąż trudniej, gdy srożą się grudnie
Gdy żyje się pod włos pochyło
Wspomnij, zaśpiewaj jak w słońcu dojrzewa
Złocisty kłos, wrześniowa miłość.
Gdy w sercu pusto, w pamięci spójrz lustro
I skarg zakaż ustom, niech się nie żalą
A miłość wróci i pamięć zanuci jej halo.