I spluwam, " /> 


Historia zmyślona, chociaż nie całkiem

Szła pastorałka w ramię z katafalkiem

A każde śniło naj - ostatni wątek

Pastorałka koniec, katafalk początek.



A baby rozstajne grzeją się od słońca

I myślą, jak czekać, by doczekać końca

I to nieważne, rolne, czy bezrolne

Lecz jakie nad nimi staną krzyże polne.



A takim krzyżykom niewiele potrzeba

Paciorek i trochę powszedniego chleba

I z takiego jadła tyją na potęgę 

Bogu na chwałę, ludziom na podziękę.



Historia banalna, temat trochę wstydny

Pastorałka licha, katafalk solidny

Więc, gdy baba dziecko wyjmie zza pazuchy

To posiej od razu drewniane pieluchy.



Posiej te sosnowe, niech się rozkołyszą

Posiej te dębowe, niechaj rosną ciszą

Sosna szybko rośnie, niech kwili kołyska

Z dębu cicha trumna, kiedy przyjdzie kryska



Historia zmyślona, chociaż nie całkiem...





  



I mówię nie i mówię dość,

I spluwam przez lewe ramię

To dno, jak pieprz, wyssana kość

I gdy to mówię - wiem że kłamię.

I nie chcę brać, i nie chcę grać

Za żaden brylant szczerozłoty

A we mnie Hamlet, jego mać

I kłamię, nawet milcząc o tym.



I znów się budzę sinym brzaskiem,

I nie wiem jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być, czy bywać



Więc Boże, zbaw od wzniosłych spraw

Od blichtru masek obelżywych

Od papierowych wieńców, braw

Euforycznego - trup jak żywy

Ten biały sad, to śnieg, to kwiat

Ja nie wiem, choć pojmuję z wiekiem

Że można Bogiem przyjść na świat,

Ale umiera się człowiekiem.



I znów się budzę sinym brzaskiem

I nie wiem, jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być czy bywać



Będziesz Hamletem, będziesz Wieżą

Kogutem dachu w siódmym niebie

Błagam - ja byłam zeszły sezon

I wciąż nie mogę dojść do siebie.



Więc Boże, broń, więc Boże, chroń

To moje dziecko - nie mam więcej

Ta mała dłoń, to jego dłoń

Pierożek ciepła w mojej ręce.



Ja chciałam z nim w ten szary dym

Z poczciwą ludzką menażerią

Tam nie patrz, to teatr

W nim umiera mama całkiem serio.