Ledwie świerszcza, I mówię nie i mówię dość,
I spluwam, " /> 


Noc za oknami sieje mak

Ledwie świerszcza czasem słychać takt

Gdzieś na stromym niebie blisko nas

Cień przeleciał nocny ptak



Co układało się nie tak

Nagle mija a nie wiemy jak

Jakby nagle się znalazło w nas

Wszystko czego było brak



To cienie nocy nagle są o krok

Pewności w nas wciąż mniej i mniej

Piękności nocy w strach ubiera mrok

I piękniej jest bezpieczniej jest

Zaufać temu kto jest przy nas

I nagle noc się staje inna

I nie pytamy o nic już

Nie mamy trudnych spraw

Wszystko rozumiemy



Na naszych uczuć kręty trakt

Noc zapomnienia sypie mak

Jak to dobrze że się dzieje tak

Jak to dobrze że to tak



A cienie nocy ciągle są o krok

Pewności w nas wciąż mniej i mniej

Piękności nocy w strach ubiera mrok

I piękniej jest bezpieczniej jest

Zaufać tobie skoro jesteś

Dać się przygarnąć czułym gestem

Nie pytać o nic o nic już

I nie mieć innych spraw

Nie mieć nic prócz ciebie



Na naszych uczuć kręty trakt

Noc zapomnienia sypie mak

Jak to dobrze że się dzieje tak

Jak to dobrze że to tak





  



I mówię nie i mówię dość,

I spluwam przez lewe ramię

To dno, jak pieprz, wyssana kość

I gdy to mówię - wiem że kłamię.

I nie chcę brać, i nie chcę grać

Za żaden brylant szczerozłoty

A we mnie Hamlet, jego mać

I kłamię, nawet milcząc o tym.



I znów się budzę sinym brzaskiem,

I nie wiem jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być, czy bywać



Więc Boże, zbaw od wzniosłych spraw

Od blichtru masek obelżywych

Od papierowych wieńców, braw

Euforycznego - trup jak żywy

Ten biały sad, to śnieg, to kwiat

Ja nie wiem, choć pojmuję z wiekiem

Że można Bogiem przyjść na świat,

Ale umiera się człowiekiem.



I znów się budzę sinym brzaskiem

I nie wiem, jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być czy bywać



Będziesz Hamletem, będziesz Wieżą

Kogutem dachu w siódmym niebie

Błagam - ja byłam zeszły sezon

I wciąż nie mogę dojść do siebie.



Więc Boże, broń, więc Boże, chroń

To moje dziecko - nie mam więcej

Ta mała dłoń, to jego dłoń

Pierożek ciepła w mojej ręce.



Ja chciałam z nim w ten szary dym

Z poczciwą ludzką menażerią

Tam nie patrz, to teatr

W nim umiera mama całkiem serio.