Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Była zła, gdy zatrzasnął drzwi 

W środku płacz, w oczach suche łzy 

Pomyślała, no tak 

Znów ten schemat się pcha 

Oto był ten ich słynny ląd 

Dwa na trzy, wynajęty kąt 

Może śmiesznie to brzmi 

Lecz w tej chwili nie miała już nic 

Trzy tuziny złych kart 

To, co bolało znikło już 

Mimo to ból 



Jaki ranek, taki dzień - nie dziwi nic 

Jaka woda, taki brzeg - nie dziwi nic 

Jaka pościel, takie sny - nie dziwi nic 

Nawet to co jest 



Jakie serce, taki lęk - nie dziwi nic 

Jaka słabość, taki grzech - nie dziwi nic 

Jaka kieszeń, taki gest - nie dziwi nic 

Nawet to co jest 



Jaka róża, taki cierń - nie dziwi nic 

Jaka zdrada, taki gniew - nie dziwi nic 

Jaki kamień, taki cios - nie dziwi nic 

Jakie życie, taka śmierć 



Różo, różo, nasz jest świat 

Zostaniemy wciąż młode 

Noc wiruje wokół nas 

Spójrz, uśpiłam już trwogę 

Miłość durna, miłość zła 

Nie ma władzy nade mną 

Włosy me pochwycił wiatr 

Dziesięć pięter i ciemność 



Jakie życie, taka śmierć - nie dziwi nic 

Jaka zdrada, taki gniew - nie dziwi nic 

Jaki kamień, taki cios - nie dziwi nic 

Nawet to co jest, co wyrywa z nas 

Cały zapas słów 

Cały spokój serc 



Jakie życie, taka śmierć - nie dziwi nic 

Jaka zdrada, taki gniew - nie dziwi nic 

Jaki kamień, taki cios - nie dziwi nic 

Nawet to co jest...


Raz filozof bardzo mądry łeb

Ze snu zbudził się nad wielką księgą

Po czym w chude piersi swe

Wziął powietrza tęgo

I wykrzyknął ile siły słowa te



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na lepsze

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Mądrość moja cię

W dziele tym podeprze

Na lepsze cię odmienię raz dwa trzy



Filozofa tego kumpel zaś

Równie elokwentny i niemłody

Łypnął znad uczonych ksiąg 

Targnął rudą brodę

I riposta taka się rozległa w krąg



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na gorsze

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Spore wady twe 

Będą jeszcze sporsze

Na gorsze cię odmienię raz dwa trzy



A na koniec w ten uczony spór

Szare zwykłe życie się wtrąciło

I ofertą krótką swą

Wszystko pogodziło

Dla porządku zacytować warto ją



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na drobne

Zadatków sporo w Tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Wątpię żeby był

Z tobą taki problem

Byś umiał temu przeciwstawić się



Hej człowieku chodź

Zmienię cię na drobne

Zadatków sporo w tobie tkwi

Chodź dopomogę ci

Hej człowieku chodź

Dla mnie to nie problem

Na drobne zmienię cię raz dwa trzy





  



Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle

Pójdę gdzie poniosą oczy i nie dojdziesz gdzie



Może w jakąś wieś się włożę zebrać późny miód

gdzie nie trwoży w palcu Bożym za paznokciem brud



Może gdzieś za górą, za doliną precz

Gdzie się niedźwiedź dzieli skórą, kubkiem mleka mlecz

Tam gdzie serce w trwodze zrówna wreszcie krok

Gdzie zapomni o ostrodze obolały bok



Gdzie się łza ku niebu wspina, schodzi z gardła ość

Gdzie pies chudy jak drabina z kotem dzieli kość

Gdzie z łańcucha rdzy poczęta wpadnie w stawu toń

Ta obrączka niepojęta, która pali dłoń



Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle

Pójdę, gdzie poniosą oczy i nie dojdziesz gdzie



Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle

Pójdę gdzie poniosą oczy i nie dojdziesz gdzie



Może w jakąś wieś się włożę zebrać późny miód

Gdzie nie trwoży w palcu Bożym za paznokciem brud



Muszę trochę z drogi zboczyć więc nie pytaj gdzie

Milczeć z tobą nie ma o czym, mówić z tobą źle



Mówić z tobą źle.