Samą, I mówię nie i mówię dość,
I spluwam, " /> 


Sama jestem i zostać chcę sama

Samą pozostawił mnie mój miły

Sama jestem bez druha i pana

Sama jestem w cierpieniu nad siły

Sama w żalach co mnie doświadczyły

Sama jestem przez rozpacz znękana

Sama jestem i niemiłowana.



Sama jestem u okien i bramy

Sama jestem w domowym schronieniu

Sama jestem by karmić się łzami

Sama jestem w jęku i milczeniu

Sama jestem w moim przeznaczeniu

Na zamkniętą komnatę skazana

Sama jestem i niemiłowana.



Sama jestem i we wszystkim sama

Sama jestem dokądkolwiek się ruszę

Sama jestem nigdzie nie czekana

W opuszczeniu nękającym duszę

Sama w bólu który znosić muszę

Sama jestem i cała spłakana

Sama jestem i niemiłowana.





  



I mówię nie i mówię dość,

I spluwam przez lewe ramię

To dno, jak pieprz, wyssana kość

I gdy to mówię - wiem że kłamię.

I nie chcę brać, i nie chcę grać

Za żaden brylant szczerozłoty

A we mnie Hamlet, jego mać

I kłamię, nawet milcząc o tym.



I znów się budzę sinym brzaskiem,

I nie wiem jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być, czy bywać



Więc Boże, zbaw od wzniosłych spraw

Od blichtru masek obelżywych

Od papierowych wieńców, braw

Euforycznego - trup jak żywy

Ten biały sad, to śnieg, to kwiat

Ja nie wiem, choć pojmuję z wiekiem

Że można Bogiem przyjść na świat,

Ale umiera się człowiekiem.



I znów się budzę sinym brzaskiem

I nie wiem, jakich bogów wzywać

Gdy trzymam w dłoni własną czaszkę

I znowu pytam - być czy bywać



Będziesz Hamletem, będziesz Wieżą

Kogutem dachu w siódmym niebie

Błagam - ja byłam zeszły sezon

I wciąż nie mogę dojść do siebie.



Więc Boże, broń, więc Boże, chroń

To moje dziecko - nie mam więcej

Ta mała dłoń, to jego dłoń

Pierożek ciepła w mojej ręce.



Ja chciałam z nim w ten szary dym

Z poczciwą ludzką menażerią

Tam nie patrz, to teatr

W nim umiera mama całkiem serio.