Spóźnili się na pociąg świata

odtąd czekają

jak z bicza trzasł przemknęły lata

czas w miejscu stanął



W gazetach krzyży rośnie rząd

nad kolegami

przed wojną to w szwach pękał dom

a teraz sami



Landrynek przechowują stos

w starym bufecie

opowiadają wszystkim wkrąg

o dobrych dzieciach



Tyle by mieli przecież im

do po milczenia

i w głowie nie postanie myśl

że czas to pieniądz



Daremnie wzrok wbijają w drzwi

tuląc w objęciach

tych, co znów nie zdążyli przyjść

wnuki na zdjęciach



Gdy wreszcie w pustych stanie drzwiach

zła Czarna Pani

to poczęstują, żaden strach

ja landrynkami



Wtedy zatrzyma was na chwilę

śmierć tych, co byli waszym życiem

czas chciał, wiec zostać muszą w tyle

odżałowani pracowicie



Potem wrócicie do swych zajęć

zajęci czasem, a czas wami

dopóty czas jest wasz, dopóki

nie zostaniemy wreszcie sami



Dopóty czas jest wasz, dopóki

nie zostaniemy wreszcie sami

smutno czekając na swe wnuki 

wraz z niechcianymi landrynkami.





  



Zamknęłam oczy

Jakby oczy

Zaprószył mi gwiezdny roziskrzony pył

Czas mnie otoczył

Czas otoczył

Co dla mnie zegarem serca twego bił

I śnieg ze zboczy runął

Toczył się lawiną

Poniósł porwał mnie i skrył

I to mój debiut

To mój debiut

To mój debiut był



Mówiłeś inna 

Jestem inna

Niźli ta coś patrząc na mnie o niej śnił

Mówiłeś zimna

Jestem zimna

Że to płomyk się we mnie zaledwie tlił

Mówiłeś winna

Jestem winna

Że to we mnie powód tego cały tkwił

A to mój debiut

To mój debiut

To mój debiut był



Jak ci tłumaczyć

Jak tłumaczyć

że tak bywa przecież ty byś ze mnie kpił

Jak ci wybaczyć

Jak wybaczyć

Kiedy nawet na żal nie mam przecież sił

To nic nie znaczy

nic nie znaczy

Już pod powiekami gaśnie gwiezdny pył

To nic nie znaczy że to mój debiut

To mój debiut był