Lata moje lata moje młode

Ach przepadły jak kamienie w wodę

Tak mi tęskno tak mi żal

Gdy obracam oczy w dal

W życia mego ranek i pogodę



Jakie mi was odebrały czary

Świat zielony był a dziś jest szary

Uśmiechami witał mnie

Aż nie mogę pojąć że 

Taki był szczęśliwy nie do wiary



Tak niedawno było to tak blisko

Matki twarz schylona nad kołyską

W mroku śpiewa mi do snu

Widzę ją nad sobą tu

Co się stało gdzie to poszło wszystko



Połóż mi na czole swoje ręce

Wróć mi moją młodość w tej piosence

Ach jak szybko minął czas

Ja już nie odszukam was

Lata młode lata me dziecięce





  



ŚWIADOMA swoich chwil ostatnich

Na tym przeklętym łez padole

Z myśli rozdartych i bezładnych

Sporządzam mą ostatnią wolę.



Ze świata, który tkwi w zamęcie

Brnąc ku światłości wiekuistej

Zostawiam dla was w testamencie

Zwięzłą receptę na truciznę:



Wrzućcie do kotła, jeśli wola,

Pogardę dla gorących w wierze

I kilka ździebeł rwanych z pola

Waszych codziennych sprzeniewierzeń.



Dodajcie wasze małe zbrodnie

Tak łatwe w tłumie do ukrycia

Które tłumaczyć chcecie zgodnie

twardymi regułami życia.



Dodajcie owej nienawiści,

Co choć jest tępą i bezkrwawą

Lecz żyje w każdej waszej myśli

I jest codzienną waszą strawą.



Dodajcie waszą zwykłą pychę

Sny o potędze, czcze złudzenia.

Protestów waszych szepty ciche

I wrzask chóralny przyzwolenia.



Minionej chwały zwiędłe kwiecie

I wciąż obecny smak przegranej

To czego widzieć już nie chcecie

I to co widzieć jest wam dane.



Strach co wam w gardłach tkwi jak kołek

Próżność, co nigdy w was nie słabła

Grosz odłożony dla anioła

Z żołdów płaconych wam przez diabła.



A gdy się już ten jad uwarzy

Niech każdy czerpie go w swą czaszę

Przejrzyjcie się w tej lepkiej mazi

A potem pijcie, bo to wasze.



Niech się mój jad rozlewa wokół

I niechaj jątrzy wam sumienie

I burzy wam wasz błogi spokój

Karmiony Niedopowiedzeniem



OTO wyznanie mojej wiary.

Jad co potęgę ma tak wielką.

Lukrezia B.- Księżna Ferrary

Nazwana przez was TRUCICIELKĄ